Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zdjęcia prowansalskich domów, pomyślałam, że to niemożliwe, żeby przenieść taki klimat do mojego bloku z wielkiej płyty. A jednak po latach eksperymentów wiem, że kluczem jest umiar. Nie chodzi o to, żeby obwiesić wszystko koronkami i postawić dziesięć glinianych donic. Prawdziwa Prowansja to przede wszystkim światło i faktury. Zamiast grubych, ciemnych firan wybrałam lniane rolety w kolorze surowego płótna. Na ścianach położyłam tynk dekoracyjny, który miejscami jest chropowaty, a miejscami gładki. To daje efekt jakby ściany oddychały. Do tego deski na podłodze - nie nowe, tylko odzyskane z rozbiórki, z widocznymi sękami i rysami. I nagle ten mały pokój przestał być ciasny, a zaczął być przytulny. Zrozumiałam, że styl prowansalski to nie kolekcja przedmiotów, ale sposób na opowiedzenie historii przez faktury i kolory.

Łazienka w bloku to zawsze wyzwanie. U mnie ma tylko 3 metry kwadratowe, ale udało mi się dodać jej prowansalskiego ducha. Położyłam płytki w kolorze écru z lekkim połyskiem, które układają się w drobne fale. Nad umywalką wisi lustro w grubej, drewnianej ramie pomalowanej na niebiesko. Pod lustrem zamontowałam półkę z surowego drewna, na której stoją szklane butelki z mydłem w płynie i olejkiem lawendowym. Wanna jest mała, ale głęboka - taka, w której można się zanurzyć po szyję. Prysznic oddzieliłam zasłoną z lnu, która po wyschnięciu wygląda jak płótno artysty. Na podłodze leży drewniana krata, która chroni przed chłodem płytek. Codziennie rano, kiedy wchodzę do tej łazienki, czuję się jak w małym SPA. Nie potrzebuję wielkich przestrzeni, żeby czuć się dobrze we własnym domu. Styl prowansalski to umiejętność cieszenia się tym, co się ma.

Zacznijmy od najmniejszych przestrzeni. W kawalerce czy pokoju łączonym z aneksem kuchennym kanapa często pełni rolę głównego siedziska i noclegowni. I tu pojawia się problem – gdzie trzymać poduszki, gdy ktoś śpi na kanapie z funkcją spania? Standardowe modele z pianką szybko się odkształcają, a welurowe pokrowce zbierają kurz z podłogi. Rozwiązaniem jest wybór poduszek dekoracyjnych z wypełnieniem z silikonowej kuli lub gęsiego pierza – one nie tracą objętości po dociśnięciu materacem. Jeśli Twoja kanapa ma mechanizm DL, zwróć uwagę, by poduszki nie były zbyt wysokie, bo blokowałyby rozkładanie. Idealna wysokość to 40 na 40 centymetrów – mieszczą się w szafie, a na co dzień dodają kolorytu.

Wybierając materac, nie dałam się skusić na najtańszą opcję z supermarketu. Postawiłam na materac piankowy o grubości 16 cm, który ułożyłam na stelazu listwowym. To połączenie daje odpowiednie podparcie dla kręgosłupa, a jednocześnie jest na tyle miękkie, że dziecko nie czuje listew. Przetestowałam to sama, leżąc na nim przez godzinę podczas drzemki syna. Listwy są ruchome, co pozwala regulować twardość w zależności od wagi. Gdyby syn miał za kilka lat więcej niż 40 kilo, wystarczy dokręcić śruby w stelazu, by zwiększyć sztywność. To rozwiązanie rośnie z dzieckiem.

Gdy brakuje miejsca na pościel, poduszki dekoracyjne mogą przejąć jej funkcję. Wiele moich klientek wykorzystuje je jako zapasowe podgłówki dla gości. Wystarczy model z zamkiem błyskawicznym i wypełnieniem z pianki termoelastycznej – po rozłożeniu daje wsparcie dla szyi, a na co dzień wygląda jak designerski akcent. Pamiętaj tylko, żeby pokrowiec był zdejmowalny i nadawał się do prania w temperaturze 60 stopni. W małym mieszkaniu nie masz luksusu częstej wymiany dekoracji, więc postaw na uniwersalne odcienie – beż, szarość, butelkową zieleń. One nie znudzą się po miesiącu, a do tego łatwo dopasujesz je do zmieniających się dodatków.

Zaczęłam od pomiaru każdego centymetra. Wiedziałam, że standardowe łóżko 90x200 cm zajmie zbyt dużo miejsca, a poza tym syn często spał na podłodze, rozkładając kocyk. Zdecydowałam się na wersalkę o szerokości 120 cm, która w dzień służy jako kanapa do czytania, a wieczorem zamienia się w wygodne legowisko. Kupiłam model z tapicerką welurową w kolorze butelkowej zieleni. Materiał okazał się genialny w utrzymaniu czystości - plamy z kakao zeszły wilgotną szmatką, a kot nie zniszczył materiału mimo regularnych prób. Welur ma też tę zaletę, że nie mechaci się jak zwykłe tkaniny tapicerskie.

Kolejny przełom nastąpił, gdy znajomi zapowiedzieli się z dziećmi na weekend. W mieszkaniu mamy niewiele miejsca, a kanapa z funkcją spania w salonie była już zajęta. Wtedy przypomniałam sobie o balkonie. Miesiąc wcześniej kupiłam wersalkę na wymiar, która po rozłożeniu daje 140 cm szerokości. Mechanizm DL działa płynnie, a siedzisko ma 18 cm pianki wysokoelastycznej. Goście spali wygodnie, a rano składaliśmy ją w ciągu minuty. Wieczorem znów stała się wygodnym siedziskiem do picia kawy. To właśnie ta elastyczność sprawia, że aranżacja balkonu przestaje być tylko kwestią estetyki, a staje się praktycznym narzędziem w codziennym życiu. Wcześniej bałam się, że duży mebel przytłoczy małą przestrzeń, ale wybór jasnych barw i niskich nóżek optycznie powiększył balkon. Do tego wiszące donice i lusterko na ścianie – efekt niesamowity.