Zauważyłam, że wiele osób myli łóżko z pojemnikiem na pościel z kanapą z funkcją spania. To dwie różne rzeczy, choć obie rozwiązują problem miejsca do spania. Kanapa z funkcją spania sprawdza się w małych salonach, gdzie na co dzień pełni rolę siedziska, a nocą rozkłada się na posłanie. Łóżko z pojemnikiem na pościel to jednak przede wszystkim wygoda dla kogoś, kto śpi na nim każdej nocy. Ma stabilną konstrukcję i nie wymaga składania materaca co rano. Dlatego jeśli szukasz stałego łóżka do sypialni, a nie mebla dwufunkcyjnego, łóżko z pojemnikiem będzie lepszym wyborem. W moim przypadku połączenie łóżka z pojemnikiem na pościel i szafy wnękowej dało mi tyle miejsca, że w końcu mogłam postawić w pokoju biurko.
Estetyka również miała znaczenie. Wybrałam tapicerkę welurową w kolorze granatowym, która dodaje sypialni elegancji i jest miła w dotyku. Welur ma tę zaletę, że nie widać na nim drobnych zabrudzeń, a odkurzacz łatwo zbiera kurz. Obawiałam się, że będzie się mechacił, ale po roku użytkowania jest jak nowy. Do tego dodałam kilka poduszek dekoracyjnych i narzutę w odcieniach beżu. Łóżko z pojemnikiem na pościel nie musi być nudne, wręcz przeciwnie, może stać się centralnym punktem sypialni. Odkąd je mam, goście często pytają, gdzie chowam pościel, bo w pokoju nie widać żadnych szafek ani komód. To sprytny trik na optyczne powiększenie przestrzeni.
Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania, trzydziestu metrów z kawalerką, myślałam, że dam radę. Mebli było niewiele, ale szybko okazało się, że każdy centymetr ma znaczenie. Pościel, koce, poduszki gościnne i zapasowe prześcieradła lądowały w kartonach pod biurkiem, a potem na szafie, tworząc bałagan, który drażnił mnie każdego ranka. Wtedy koleżanka, która od lat zajmuje się aranżacją wnętrz, powiedziała jedno zdanie: zmień łóżko na takie z pojemnikiem na pościel. Przyznam, że wcześniej traktowałam je jako fanaberię, ale po tygodniu użytkowania wiedziałam, że to był strzał w dziesiątkę. Nie dość, że schowałam cały tekstylny chaos, to jeszcze zyskałam poczucie, że przestrzeń oddycha.
Tapicerka to nie tylko kwestia wyglądu, ale przede wszystkim trwałości. Mój pierwszy tapczan miał obicie z tkaniny welurowej, która po roku wyglądała jak po przejściu huraganu – mechaciła się przy codziennym siadaniu. Teraz wiem, że tapicerka welurowa wymaga regularnego czyszczenia miękką szczotką i unikania kontaktu z kawą czy czerwonym winem. Zdecydowanie lepiej sprawdza się gładka tkanina o splocie diagonalnym, na przykład poliester z domieszką bawełny – jest łatwiejsza w utrzymaniu i nie łapie kurzu. Jeśli masz zwierzęta, unikaj weluru, bo sierść wbija się we włókna. Ciekawą opcją jest skóra ekologiczna, ale zimą bywa chłodna w dotyku, a latem przykleja się do gołych nóg. Zawsze proszę w sklepie o próbnik materiału i przykładam go do podłogi w swoim salonie, żeby zobaczyć, jak wygląda przy naturalnym świetle o różnych porach dnia.
Często słyszę pytanie, czy pojemnik nadaje się też do przechowywania rzeczy poza pościelą. Jasne, że tak. Ja trzymam w nim zapasowe ręczniki, letnie ubrania poza sezonem, a nawet buty, których nie noszę na co dzień. Przestrzeń jest na tyle duża, że można tam schować wszystko, co nie powinno leżeć na wierzchu. Ważne tylko, żeby rzeczy były czyste i suche. Jeśli chcesz przechowywać wełniane koce, włóż je do oddychających pokrowców, bo w zamkniętej skrzyni mogą się odparzyć. Materac piankowy na wierzchu dodatkowo izoluje, ale i tak warto od czasu do czasu przewietrzyć zawartość.
Tapicerka welurowa zrobiła furorę w ostatnich sezonach i sama uległam tej modzie. Wybrałam sofę w kolorze butelkowej zieleni, która pięknie prezentowała się na zdjęciach. Po roku użytkowania z kotem w domu odkryłam, że welur zbiera sierść jak magnes, a odplamianie wymaga specjalnych środków. Gdybym mogła cofnąć czas, wybrałabym tkaninę o wyższej ścieralności, na przykład certyfikowaną do 50 000 cykli Martindale’a. Dla rodzin z dziećmi lub zwierzętami lepsze są materiały z powłoką ochronną, które można przetrzeć wilgotną szmatką bez ryzyka zaciekania.
Czy są jakieś wady? Oczywiście, jak w każdym meblu. Główną jest to, że dostęp do schowka wymaga uniesienia całego materaca, co przy cięższym modelu może być męczące. Mój materac piankowy waży około 20 kilogramów, ale mechanizm DL radzi sobie bez problemu. Jednak jeśli ktoś ma słabsze ręce, lepiej wybrać model z amortyzatorami gazowymi, które robią większość pracy. Kolejna kwestia to wysokość łóżka wersalka ma niższy profil, ale u mnie standardowe 45 centymetrów od podłogi jest wygodne do wstawania. Minusem jest też to, że pod łóżkiem nie ma miejsca na odkurzacz, ale to akurat drobiazg.