Często słyszę od znajomych, że boją się kupić tapczan rozkładany, bo myślą, że będzie za ciężki do codziennego użytkowania. Sprawdziłam to na własnej skórze - waga mebla to około czterdziestu kilogramów, ale mechanizm DL jest tak skonstruowany, że nie trzeba go podnosić. Wystarczy lekki ruch nadgarstka, a wszystko działa płynnie. Kupiłam też pokrowiec ochronny na materac, który ułatwia utrzymanie czystości. Jeśli macie małe dzieci albo zwierzęta, to koniecznie zainwestujcie w tapicerkę welurową - sierść i okruchy łatwo usunąć odkurzaczem, a plamy z kawy znikają po przetarciu wilgotną szmatką.
Jeśli chodzi o mechanizmy rozkładania, najczęściej spotykane to delfin, klik-klak i system DL. Ten ostatni, mechanizm DL, to moja absolutna rekomendacja do codziennego użytku, bo rozkłada się płynnie do poziomu łóżka bez zdejmowania poduszek i nie wymaga odsuwania mebla od ściany. W przeciwieństwie do wersalki na wysuwanych prowadnicach, która niszczy podłogę i hałasuje, DL działa cicho i stabilnie. Pamiętaj tylko, żeby przed zakupem zmierzyć, ile miejsca potrzebujesz po rozłożeniu – standard to 140x200 cm, ale dla wyższych osób lepiej szukać 160x200 cm.
Zanim wprowadziłam się do swojego pierwszego własnego mieszkania, byłam przekonana, że tapczan jednoosobowy to kompromis, który zawsze będzie kulał. Albo wygląda jak szpitalne łóżko, albo śpi się na nim jak na desce, a goście lądują na podłodze. Miałam 26 metrów, przedpokój wielkości szafy i upór, żeby nie kupować rozkładanej kanapy, która blokuje cały pokój. Po trzech latach testów muszę przyznać, że dobrze dobrany tapczan jednoosobowy potrafi być zbawieniem dla małych przestrzeni, pod warunkiem że nie kupujemy pierwszego lepszego modelu z promocji.
Praktyczna rada na koniec: zastanów się, jak często będziesz rozkładać sofę. Jeśli goście śpią u ciebie raz na kwartał, możesz pozwolić sobie na tańszy mechanizm i cieńszy materac. Ale jeśli sofa rozkładana ma służyć jako twoje główne łóżko, nie oszczędzaj na stelażu i piance. Różnica między spaniem na jakościowym zestawie a na prowizorycznym łóżku jest taka, jak między snem w hotelu a spaniem na karimacie. Znam osoby, które po roku wymieniły tapicerkę welurową na bardziej praktyczną, ale to detal. Najważniejsze to solidna konstrukcja i wygodny materac.
Problemy, które mnie zaskoczyły: wąskie schody w starej kamienicy. Większość tapczanów jednoosobowych ma wymiary 90x200 cm, ale zdarzają się też 80x190 cm, które łatwiej wnieść na piętro. Zanim zamówiłam, zmierzyłam klatkę schodową i okazało się, że standardowe 90 cm nie przejdzie na zakręcie. Musiałam szukać modelu z możliwością demontażu nóg i siedziska. Jeśli mieszkacie na poddaszu lub w wąskim bloku, koniecznie sprawdźcie, czy mebel da się rozłożyć na części.
Dla mnie tapczan z pojemnikiem to nie tylko mebel, ale sposób na organizację życia w małej przestrzeni. Odkąd go mam, nie martwię się o miejsce na pościel, a wieczorne rozkładanie stało się rytuałem, a nie uciążliwym obowiązkiem. Zdecydowanie polecam go każdemu, kto ceni sobie praktyczne rozwiązania bez rezygnacji z wygody.
Zauważyłam, że wiele osób boi się, że pojemnik na pościel będzie trudny w obsłudze. Nic bardziej mylnego. Nowoczesne mechanizmy, jak wspomniany DL, działają bez wysiłku. Nawet z pościelą w środku podnoszenie jest lekkie. Ja codziennie rano unoszę stelaz, żeby przewietrzyć łóżko, i to żaden problem. A wieczorem wystarczy chwila, żeby opuścić wszystko na miejsce. Dzięki temu moja sypialnia jest czysta i przejrzysta.
Tapczan jednoosobowy sprawdza się też jako miejsce do czytania i oglądania filmów. Mam go ustawionym pod oknem, a na nim dwie poduszki dekoracyjne i pled. Wieczorami składam go w pozycję siedziska i mam mini strefę relaksu bez zajmowania całego pokoju. Rano wystarczy złożyć i znowu jest przestrzeń na jogę lub rozłożenie maty do ćwiczeń. Dla singla to optymalne rozwiązanie, bo nie trzeba codziennie ścielić łóżka.
Pamiętam, jak sąsiadka z góry kupiła wersalkę za 600 złotych, bo wydawała jej się praktyczna. Po dwóch tygodniach narzekała, że sprężyny wbijają jej się w żebra, a składanie i rozkładanie zajmuje tyle czasu, że woli spać na karimacie. Problem wielu tanich tapczanów jednoosobowych tkwi w tym, że producenci oszczędzają na stelazu listwowym i materacu piankowym. Jeśli listwy są rzadko rozstawione albo zbyt cienkie, materac szybko się odkształca. Zamiast oszczędzać na stelazu lepiej dopłacić i mieć pewność, że kręgosłup nie protestuje po nocy.
Materiał obiciowy też ma znaczenie – postawiłam na tapicerkę welurową w odcieniu butelkowej zieleni. Welur jest przyjemny w dotyku, nie mechaci się tak szybko jak len, a do tego dodaje wnętrzu przytulności. Tapicerka welurowa ma tę zaletę, że łatwo ją odświeżyć – wystarczy przeciągnąć wilgotną szmatką, a kurz nie osiada tak mocno jak na bawełnie. Ważne, żeby wybrać materiał z certyfikatem odporności na ścieranie, zwłaszcza jeśli na tapczanie często siadają domownicy w dżinsach. Moja tapicerka po dwóch latach wygląda jak nowa, choć przyznam, że raz zdarzyło mi się rozlać kawę – plama zeszła po delikatnym przetarciu.
Jeśli chodzi o mechanizmy rozkładania, najczęściej spotykane to delfin, klik-klak i system DL. Ten ostatni, mechanizm DL, to moja absolutna rekomendacja do codziennego użytku, bo rozkłada się płynnie do poziomu łóżka bez zdejmowania poduszek i nie wymaga odsuwania mebla od ściany. W przeciwieństwie do wersalki na wysuwanych prowadnicach, która niszczy podłogę i hałasuje, DL działa cicho i stabilnie. Pamiętaj tylko, żeby przed zakupem zmierzyć, ile miejsca potrzebujesz po rozłożeniu – standard to 140x200 cm, ale dla wyższych osób lepiej szukać 160x200 cm.
Zanim wprowadziłam się do swojego pierwszego własnego mieszkania, byłam przekonana, że tapczan jednoosobowy to kompromis, który zawsze będzie kulał. Albo wygląda jak szpitalne łóżko, albo śpi się na nim jak na desce, a goście lądują na podłodze. Miałam 26 metrów, przedpokój wielkości szafy i upór, żeby nie kupować rozkładanej kanapy, która blokuje cały pokój. Po trzech latach testów muszę przyznać, że dobrze dobrany tapczan jednoosobowy potrafi być zbawieniem dla małych przestrzeni, pod warunkiem że nie kupujemy pierwszego lepszego modelu z promocji.
Praktyczna rada na koniec: zastanów się, jak często będziesz rozkładać sofę. Jeśli goście śpią u ciebie raz na kwartał, możesz pozwolić sobie na tańszy mechanizm i cieńszy materac. Ale jeśli sofa rozkładana ma służyć jako twoje główne łóżko, nie oszczędzaj na stelażu i piance. Różnica między spaniem na jakościowym zestawie a na prowizorycznym łóżku jest taka, jak między snem w hotelu a spaniem na karimacie. Znam osoby, które po roku wymieniły tapicerkę welurową na bardziej praktyczną, ale to detal. Najważniejsze to solidna konstrukcja i wygodny materac.
Problemy, które mnie zaskoczyły: wąskie schody w starej kamienicy. Większość tapczanów jednoosobowych ma wymiary 90x200 cm, ale zdarzają się też 80x190 cm, które łatwiej wnieść na piętro. Zanim zamówiłam, zmierzyłam klatkę schodową i okazało się, że standardowe 90 cm nie przejdzie na zakręcie. Musiałam szukać modelu z możliwością demontażu nóg i siedziska. Jeśli mieszkacie na poddaszu lub w wąskim bloku, koniecznie sprawdźcie, czy mebel da się rozłożyć na części.
Dla mnie tapczan z pojemnikiem to nie tylko mebel, ale sposób na organizację życia w małej przestrzeni. Odkąd go mam, nie martwię się o miejsce na pościel, a wieczorne rozkładanie stało się rytuałem, a nie uciążliwym obowiązkiem. Zdecydowanie polecam go każdemu, kto ceni sobie praktyczne rozwiązania bez rezygnacji z wygody.
Zauważyłam, że wiele osób boi się, że pojemnik na pościel będzie trudny w obsłudze. Nic bardziej mylnego. Nowoczesne mechanizmy, jak wspomniany DL, działają bez wysiłku. Nawet z pościelą w środku podnoszenie jest lekkie. Ja codziennie rano unoszę stelaz, żeby przewietrzyć łóżko, i to żaden problem. A wieczorem wystarczy chwila, żeby opuścić wszystko na miejsce. Dzięki temu moja sypialnia jest czysta i przejrzysta.
Tapczan jednoosobowy sprawdza się też jako miejsce do czytania i oglądania filmów. Mam go ustawionym pod oknem, a na nim dwie poduszki dekoracyjne i pled. Wieczorami składam go w pozycję siedziska i mam mini strefę relaksu bez zajmowania całego pokoju. Rano wystarczy złożyć i znowu jest przestrzeń na jogę lub rozłożenie maty do ćwiczeń. Dla singla to optymalne rozwiązanie, bo nie trzeba codziennie ścielić łóżka.
Pamiętam, jak sąsiadka z góry kupiła wersalkę za 600 złotych, bo wydawała jej się praktyczna. Po dwóch tygodniach narzekała, że sprężyny wbijają jej się w żebra, a składanie i rozkładanie zajmuje tyle czasu, że woli spać na karimacie. Problem wielu tanich tapczanów jednoosobowych tkwi w tym, że producenci oszczędzają na stelazu listwowym i materacu piankowym. Jeśli listwy są rzadko rozstawione albo zbyt cienkie, materac szybko się odkształca. Zamiast oszczędzać na stelazu lepiej dopłacić i mieć pewność, że kręgosłup nie protestuje po nocy.
Materiał obiciowy też ma znaczenie – postawiłam na tapicerkę welurową w odcieniu butelkowej zieleni. Welur jest przyjemny w dotyku, nie mechaci się tak szybko jak len, a do tego dodaje wnętrzu przytulności. Tapicerka welurowa ma tę zaletę, że łatwo ją odświeżyć – wystarczy przeciągnąć wilgotną szmatką, a kurz nie osiada tak mocno jak na bawełnie. Ważne, żeby wybrać materiał z certyfikatem odporności na ścieranie, zwłaszcza jeśli na tapczanie często siadają domownicy w dżinsach. Moja tapicerka po dwóch latach wygląda jak nowa, choć przyznam, że raz zdarzyło mi się rozlać kawę – plama zeszła po delikatnym przetarciu.