Znasz to uczucie, gdy wchodzisz do pokoju dwunastu metrów i zastanawiasz się, gdzie tu wcisnąć łóżko dla dorosłej osoby, a jeszcze chcesz mieć biurko i szafę? Przerabiałam to w swoim pierwszym mieszkaniu. Tapczan jednoosobowy okazał się wtedy wybawieniem. To nie jest zwykłe posłanie na cienkim stelażu, tylko mebel łączący funkcję sofy i spania, który nie zabiera połowy pokoju. W przeciwieństwie do masywnego łóżka z pojemnikiem na pościel, tapczan zajmuje mniej miejsca na długość, a często też na szerokość. Montuje się go przy ścianie, co zostawia wolną przestrzeń na przejście. Dla singla, studenta czy gościa w kawalerce to konkretna zmiana w organizacji codziennego życia.

Moi znajomi, którzy mają kanapę z funkcją spania w salonie, często narzekają, że w środku gromadzi się kurz i okruchy. Przy łóżku z pojemnikiem jest inaczej, bo materiały są odizolowane od podłogi. Ja dodatkowo wsypuję do pojemnika woreczki lawendowe i zapach utrzymuje się tygodniami. Kiedyś trzymałam pościel w plastikowych torbach na antresoli i zawsze pachniała stęchlizną. Teraz materac piankowy i tekstylia oddychają przez perforacje w stelażu, a ja śpię na świeżych rzeczach bez dodatkowej chemii.

Zastanawiałam się nad tańszą wersalką z szufladą, ale po rozmowie z producentem wybrałam model z pełnym pojemnikiem. Różnica jest taka, że w wersalce szuflada ma często tylko 15 cm głębokości i trzeba składać kołdry w rulony. Tutaj wrzucam wszystko luzem, bez składania, i zamykam bez walki. A gdy przyjeżdżają goście, wystarczy wyjąć jedną kołdrę i poduszkę, a reszta zostaje w środku. Nie muszę przekopywać całego magazynu.

Sypialnia w bloku z wielkiej płyty często ma wymiary 2 na 3 metry. Tapczan w takim pomieszczeniu musi pełnić kilka funkcji. U mnie sprawdza się jako kanapa z funkcją spania dla gości, ale też jako miejsce do siedzenia w ciągu dnia. Kupiłam model z tapicerką welurową w odcieniu butelkowej zieleni. Welur jest praktyczny, bo nie widać na nim od razu kurzu, a do tego jest przyjemny w dotyku. Gdy przyjeżdżają znajomi, po prostu zrzucam poduszki dekoracyjne i w minutę mam gotowe łóżko z pojemnikiem na pościel, gdzie trzymam koce i zapasowe prześcieradła.

Największym problemem, z jakim się spotkałam, była jakość spania. Większość rozkładanych kanap ma cienki, składany materac, który po nocy zostawia siniaki na biodrach. Rozwiązaniem okazał się stelaz listwowy. Gdy pierwszy raz położyłam się na sofie z takim stelażem, poczułam różnicę od razu. Listwy giętkie, ułożone co kilka centymetrów, równomiernie rozkładają ciężar i nie ma uczucia zapadania się w przepaść. Do tego materac piankowy o grubości 16 cm. To nie jest cienka gąbka, tylko porządna warstwa pianki wysokoelastycznej, która pamięta kształt ciała, ale nie zostaje w nim na stałe.

Dla singla lub pary w bloku z trzydziestoma metrami, sofa rozkładana to często jedyne łóżko w domu. W moim poprzednim mieszkaniu miałam tradycyjne łóżko, które zajmowało pół pokoju. Teraz, po rozłożeniu, mam przestrzeń do spania, a w dzień wolny kąt na biurko i regał. Kluczem jest wybór odpowiedniego mechanizmu. Jeśli często składasz i rozkładasz mebel, unikaj systemów dźwigniowych, które szybko się luzują. Mechanizm DL jest prosty i rzadko się psuje, bo opiera się na przesuwaniu, a nie na skomplikowanych sprężynach.

Często słyszę, że tapczan to mebel tylko do spania, ale to mit. W salonie pełni rolę sofy, na której siadam z laptopem. Dzięki tapicerce welurowej nie ślizgam się po powierzchni, jak na skórze. Wybrałam model z podłokietnikami, które są wąskie, bo szerokie zajmowałyby za dużo miejsca. Gdy przychodzą goście, rozkładam tapczan w trzy sekundy, a oni chwalą, że materac piankowy jest wygodniejszy niż materac w wielu hotelach. Wystarczyło dołożyć dobrej jakości prześcieradło z gumką.

Z praktycznego punktu widzenia, wybór odpowiedniego wymiaru to klucz. Moje łóżko ma 160 cm szerokości, bo węższe nie pomieściłoby dwóch osób z wygodą. Do tego dobrałam materac piankowy o grubości 16 cm, który nie jest za ciężki do codziennego podnoszenia. Mechanizm DL działa na gazowych tłokach, więc nawet przy pełnym załadunku podnoszę stelaż jednym palcem. To duża różnica w porównaniu do starej wersalki, gdzie trzeba było ściągać materac i podpierać deski nogą.

Na koniec mała rada praktyczna. Zanim kupisz, usiądź na sofie w sklepie na co najmniej pięć minut. Potem poproś sprzedawcę, żeby pokazał rozkładanie. Zwróć uwagę, czy materac piankowy ma zdejmowany pokrowiec. U mnie pokrowiec można prać w pralce w 30 stopniach, co jest zbawienne po wylaniu kawy. I sprawdź wysokość nóżek. Jeśli masz robota sprzątającego, nóżki muszą być na tyle wysokie, żeby pod nie wjechał. Bez tego kurz zbiera się pod meblem i trudno go wyciągnąć. Taki mebel to inwestycja na lata, więc lepiej poświęcić godzinę w salonie meblowym niż później żałować.