Gdy już zdecydujecie się na konkretny typ, warto przyjrzeć się mechanizmowi rozkładania. W moim mieszkaniu sprawdził się mechanizm DL, który pozwala rozłożyć kanapę szybko i bez przesuwania mebli. To ogromna zaleta, kiedy budzicie się rano i musicie w pięć minut odzyskać przestrzeń do pracy. Zdarzało mi się jednak trafić na modele, gdzie trzeba było wyciągać siedzisko i oparcie osobno, co kończyło się wieczornym cyrkiem z poduszkami. Dlatego radzę zawsze sprawdzić w sklepie, jak łatwo przechodzi z trybu dziennego w nocny.
Pamiętaj też o wysokości siedziska. Standardowa kanapa z funkcja spania często ma siedzisko na wysokości 42-45 centymetrów, co dla niskich osób bywa niewygodne. Ja, mając metr sześćdziesiąt, musiałam zwracać uwagę, żeby tapczan dwuosobowy nie był za wysoki. Z kolei wysocy domownicy docenią model, w którym po rozłożeniu uzyskuje się długość 200 centymetrów. Na rynku znajdziesz też tapczany o długości 190 cm, ale jeśli ktoś ma wzrost powyżej 180 cm, lepiej szukać dłuższych. Lepiej przymierzyć się w sklepie niż potem plątać nogami w nocy.
Pamiętam, jak szukałam mebla do pokoju gościnnego u rodziców. Mieli ciasny pokój, który służył też jako przechowalnia rzeczy. Tapczan okazał się strzałem w dziesiątkę. Mechanizm DL pozwala wysunąć dolną część do przodu i złożyć siedzisko, tworząc płaską powierzchnię do spania. Bez podnoszenia ciężkiego materaca, bez walczenia z zapadającymi się sprężynami. Wystarczy pociągnąć za uchwyt, a łóżko samo się rozkłada. I najważniejsze - pod spodem jest pojemnik na kołdry, poduszki i zapasową pościel.
Cena tapczanu zależy od materiałów. Te z tapicerką welurową i stelazem listwowym kosztują od tysiąca do dwóch tysięcy złotych. Tańsze modele mają stelaż z płyty wiórowej i cienki materac piankowy. Radzę sprawdzić, czy stelaz listwowy jest regulowany - niektóre tapczany mają listwy o różnej sztywności, co pozwala dostosować twardość spania. Ja wybrałam model z listwami w strefach: twardsze pod biodrami, miększe pod ramionami.
Przechodząc do szczegółów technicznych, polecam dokładnie obejrzeć tapicerkę welurową. Brzmi może jak fanaberia, ale w praktyce to tkanina, która nie mechaci się po roku użytkowania i łatwo ją odświeżyć wilgotną szmatką. Kiedyś miałam tapczan dwuosobowy w jasnym lnie – po trzech miesiącach wyglądał jak po przejściu tornada, bo kot zrobił sobie z niego drapak. Welur lepiej maskuje ślady użytkowania, a przy tym jest przyjemny w dotyku. Sprawdzi się szczególnie w domach z dziećmi lub zwierzętami. Do tego wybierz kolor grafitowy lub butelkową zieleń – na nich kurz i okruszki są praktycznie niewidoczne.
Goście na noc to temat, który zna każdy, kto mieszka w wynajmowanym mieszkaniu. Nagły telefon od kuzyna z Lublina albo przyjaciółki z dzieckiem i nagle trzeba kombinować z dmuchanym materacem na środku pokoju. Tapczan dwuosobowy rozwiązuje ten problem od ręki. W moim obecnym mieszkaniu stoi model z mechanizmem DL, który rozkłada się płynnie jak szwajcarski zegarek. Wystarczy pociągnąć za ukryty pasek i w trzy sekundy zmieniasz kanapę w podwójne legowisko. Żadnego podnoszenia ciężkich siedzisk, żadnego przeklinania przy składaniu. Tylko cisza i gotowe miejsce do spania dla dwojga dorosłych.
Kolejna rzecz, która często umyka uwadze, to tapicerka welurowa. Brzmi luksusowo, ale w praktyce ma jedną wadę – przyciąga kurz i sierść zwierząt jak magnes. Kiedy adoptowałam kota, musiałam zrezygnować z weluru na rzecz gładkiej tkaniny, którą łatwiej czyścić. Jeśli jednak nie macie czworonogów, welur dodaje wnętrzu przytulności i świetnie tłumi dźwięki. Pamiętajcie też o zdejmowanych pokrowcach – pranie w pralce to oszczędność czasu i nerwów, szczególnie gdy zdarzy się wam rozlać kawę podczas wieczornego seansu.
Zdarza się, że ludzie mylą tapczan z wersalką. Wersalka to konstrukcja z metalowym stelażem i cienkim materacem, często niewygodna do spania na dłużej. Tapczan ma solidniejszą budowę, grubszy materac i często bardziej estetyczną tapicerkę. Gdybym miała porównać, tapczan to takie łóżko z pojemnikiem na pościel, które udaje kanapę w ciągu dnia. Mechanizm DL jest tu standardem, ale są też tapczany z mechanizmem wysuwnym, gdzie materac chowa się w skrzyni.
Materac piankowy o grubości 16 cm to minimum, ale jeśli masz problemy z kręgosłupem, poszukaj wersji z wkładem z lateksu lub pianki z pamięcią kształtu. Kosztuje więcej, ale różnica jest taka, że po nocy na takiej sofie wstajesz bez bólu w odcinku lędźwiowym. W jednym z mieszkań testowałam model z pianką HR o gęstości 35 kg/m3 – po roku użytkowania nie było ani jednego wgniecenia. Pamiętaj jednak, że twardszy materac to większy ciężar – przy codziennym rozkładaniu warto mieć model z rączką ułatwiającą wyciąganie.
Pamiętaj też o wysokości siedziska. Standardowa kanapa z funkcja spania często ma siedzisko na wysokości 42-45 centymetrów, co dla niskich osób bywa niewygodne. Ja, mając metr sześćdziesiąt, musiałam zwracać uwagę, żeby tapczan dwuosobowy nie był za wysoki. Z kolei wysocy domownicy docenią model, w którym po rozłożeniu uzyskuje się długość 200 centymetrów. Na rynku znajdziesz też tapczany o długości 190 cm, ale jeśli ktoś ma wzrost powyżej 180 cm, lepiej szukać dłuższych. Lepiej przymierzyć się w sklepie niż potem plątać nogami w nocy.
Pamiętam, jak szukałam mebla do pokoju gościnnego u rodziców. Mieli ciasny pokój, który służył też jako przechowalnia rzeczy. Tapczan okazał się strzałem w dziesiątkę. Mechanizm DL pozwala wysunąć dolną część do przodu i złożyć siedzisko, tworząc płaską powierzchnię do spania. Bez podnoszenia ciężkiego materaca, bez walczenia z zapadającymi się sprężynami. Wystarczy pociągnąć za uchwyt, a łóżko samo się rozkłada. I najważniejsze - pod spodem jest pojemnik na kołdry, poduszki i zapasową pościel.
Cena tapczanu zależy od materiałów. Te z tapicerką welurową i stelazem listwowym kosztują od tysiąca do dwóch tysięcy złotych. Tańsze modele mają stelaż z płyty wiórowej i cienki materac piankowy. Radzę sprawdzić, czy stelaz listwowy jest regulowany - niektóre tapczany mają listwy o różnej sztywności, co pozwala dostosować twardość spania. Ja wybrałam model z listwami w strefach: twardsze pod biodrami, miększe pod ramionami.
Przechodząc do szczegółów technicznych, polecam dokładnie obejrzeć tapicerkę welurową. Brzmi może jak fanaberia, ale w praktyce to tkanina, która nie mechaci się po roku użytkowania i łatwo ją odświeżyć wilgotną szmatką. Kiedyś miałam tapczan dwuosobowy w jasnym lnie – po trzech miesiącach wyglądał jak po przejściu tornada, bo kot zrobił sobie z niego drapak. Welur lepiej maskuje ślady użytkowania, a przy tym jest przyjemny w dotyku. Sprawdzi się szczególnie w domach z dziećmi lub zwierzętami. Do tego wybierz kolor grafitowy lub butelkową zieleń – na nich kurz i okruszki są praktycznie niewidoczne.
Goście na noc to temat, który zna każdy, kto mieszka w wynajmowanym mieszkaniu. Nagły telefon od kuzyna z Lublina albo przyjaciółki z dzieckiem i nagle trzeba kombinować z dmuchanym materacem na środku pokoju. Tapczan dwuosobowy rozwiązuje ten problem od ręki. W moim obecnym mieszkaniu stoi model z mechanizmem DL, który rozkłada się płynnie jak szwajcarski zegarek. Wystarczy pociągnąć za ukryty pasek i w trzy sekundy zmieniasz kanapę w podwójne legowisko. Żadnego podnoszenia ciężkich siedzisk, żadnego przeklinania przy składaniu. Tylko cisza i gotowe miejsce do spania dla dwojga dorosłych.
Kolejna rzecz, która często umyka uwadze, to tapicerka welurowa. Brzmi luksusowo, ale w praktyce ma jedną wadę – przyciąga kurz i sierść zwierząt jak magnes. Kiedy adoptowałam kota, musiałam zrezygnować z weluru na rzecz gładkiej tkaniny, którą łatwiej czyścić. Jeśli jednak nie macie czworonogów, welur dodaje wnętrzu przytulności i świetnie tłumi dźwięki. Pamiętajcie też o zdejmowanych pokrowcach – pranie w pralce to oszczędność czasu i nerwów, szczególnie gdy zdarzy się wam rozlać kawę podczas wieczornego seansu.
Zdarza się, że ludzie mylą tapczan z wersalką. Wersalka to konstrukcja z metalowym stelażem i cienkim materacem, często niewygodna do spania na dłużej. Tapczan ma solidniejszą budowę, grubszy materac i często bardziej estetyczną tapicerkę. Gdybym miała porównać, tapczan to takie łóżko z pojemnikiem na pościel, które udaje kanapę w ciągu dnia. Mechanizm DL jest tu standardem, ale są też tapczany z mechanizmem wysuwnym, gdzie materac chowa się w skrzyni.
Materac piankowy o grubości 16 cm to minimum, ale jeśli masz problemy z kręgosłupem, poszukaj wersji z wkładem z lateksu lub pianki z pamięcią kształtu. Kosztuje więcej, ale różnica jest taka, że po nocy na takiej sofie wstajesz bez bólu w odcinku lędźwiowym. W jednym z mieszkań testowałam model z pianką HR o gęstości 35 kg/m3 – po roku użytkowania nie było ani jednego wgniecenia. Pamiętaj jednak, że twardszy materac to większy ciężar – przy codziennym rozkładaniu warto mieć model z rączką ułatwiającą wyciąganie.
