Kolejna kwestia to mechanizm rozkładania. Najpopularniejszy jest mechanizm DL, czyli delfin, który polega na wysunięciu dolnej części do przodu i podniesieniu górnej. Sprawdza się świetnie w małych pokojach, bo nie trzeba odsuwać mebla od ściany. Przetestowałam go na kilku modelach i działa bez zarzutu, pod warunkiem że prowadnice są metalowe, a nie plastikowe. Osobiście odradzam wersalki z mechanizmem wysuwnym, które wymagają dużo miejsca przed sobą. Przy tapczanie jednoosobowym z mechanizmem DL wystarczy około 60 centymetrów wolnej przestrzeni, żeby rozłożyć go w ciągu kilku sekund. To robi różnicę, gdy masz gości i chcesz szybko przygotować im miejsce do spania.

Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania o powierzchni 29 metrów kwadratowych, stanęłam przed dylematem, który spędzał mi sen z powiek. Potrzebowałam miejsca do spania dla siebie, ale też czegoś, co pomieści gości na noc i nie zdominuje całego pokoju. Postawiłam na tapczan jednoosobowy i po latach mogę powiedzieć, że to była jedna z lepszych decyzji aranżacyjnych, jakie podjęłam. Nie jest to mebel, który kupujesz na lata, ale na konkretną potrzebę i przestrzeń. Musisz jednak wiedzieć, na co zwrócić uwagę, żeby nie skończyć z niewygodnym sprzętem, który zgrzyta przy każdym ruchu.

Materac piankowy w moim tapczanie ma szesnaście centymetrów grubości. To wystarczający komfort dla dorosłej osoby, choć przyznam, że na co dzień śpię na grubszym materacu w sypialni. Pianka wysoka elastyczność nie odkształca się zbyt szybko, a po rozłożeniu czuć, że kręgosłup ma odpowiednie podparcie. Gdy nocował u mnie kuzyn po przeprowadzce, rano przyznał, że spał lepiej niż na swojej starej kanapie z funkcją spania. To dla mnie sygnał, że wybór materaca to nie oszczędność na zdrowiu bliskich.

Zastanawiałam się długo nad wyborem konkretnego modelu. Ostatecznie postawiłam na wersję z tapicerką welurową w odcieniu butelkowej zieleni. Materiał jest przyjemny w dotyku i łatwy do czyszczenia – wystarczy wilgotna ściereczka, żeby pozbyć się kurzu czy okruszków po wieczornym popcornie. Welur ma też tę zaletę, że nie mechaci się tak szybko jak len, a przy tym dodaje wnętrzu przytulności. Ważne było dla mnie, żeby tapczan dwuosobowy miał solidny stelaz listwowy, który zapewnia odpowiednią wentylację materaca. Listwy są giętkie, więc dopasowują się do kształtu ciała, co doceniłam zwłaszcza podczas drzemek w ciągu dnia.

Gdy myślisz o gościach na noc, tapczan jednoosobowy sprawdza się lepiej niż kanapa z funkcją spania, bo nie tracisz miejsca na siedzisko w ciągu dnia. Ja często urządzam wieczory filmowe i tapczan służy mi jako wygodne siedzisko dla dwóch osób, a po rozłożeniu staje się pełnowymiarowym łóżkiem. Problem pojawia się, gdy goście są wyżsi niż 190 centymetrów – wtedy lepiej rozważyć wersalkę o wymiarach 90 na 200 centymetrów. Do tego warto dopasować grubość materaca do wagi użytkownika. Osoby ważące powyżej 80 kilogramów powinny szukać tapczanów z pianką o gęstości 35 kg/m3, żeby uniknąć nierówności.

Materac to serce mebla i tutaj nie ma miejsca na kompromisy. Szukaj tapczanu z materacem piankowym o grubości co najmniej 16 centymetrów. Pianka powinna mieć gęstość powyżej 30 kilogramów na metr sześcienny, inaczej po roku użytkowania zrobią się wgłębienia. Sprawdzałam to na własnej skórze, kupując tani tapczan z cienką pianką 10 centymetrów i po kilku miesiącach budziłam się z bólem pleców. Teraz wybieram modele, które mają stelaż listwowy pod materacem. Listwy wyginają się pod ciężarem ciała, co poprawia cyrkulację powietrza i zapobiega zaparzeniu pianki. Jeśli śpisz na boku, zwróć uwagę na twardszą piankę, bo miękka szybko się odkształci.

Nie zapominaj o kwestii montażu i transportu. Większość tapczanów jednoosobowych jest dostarczana w dwóch lub trzech paczkach, co ułatwia wniesienie do mieszkania na wysokim piętrze bez windy. Ja popełniłam błąd, zamawiając tapczan z dużym stelażem, który nie mieścił się w windzie i musiałam go wnosić po schodach. Sprawdź wcześniej, czy mebel można rozłożyć w docelowym pomieszczeniu, bo czasem potrzeba dodatkowych 10 centymetrów na swobodne otwarcie mechanizmu. Do tego zwróć uwagę na gwarancję – minimum dwa lata na mechanizm i stelaż to standard, który daje spokój.

Tapicerka to kwestia estetyki i trwałości. Jeśli masz kota lub psa, tapicerka welurowa może być ryzykowna – sierść wbija się w mikrofibrę i ciężko ją wyciągnąć. Ja wybrałam welur w kolorze butelkowej zieleni i muszę przyznać, że wygląda luksusowo, ale odkurzam go codziennie. Dla rodzin z dziećmi lepsza będzie tkanina typu sherpa lub gruby len – łatwiej je wyczyścić. Pamiętaj też o wymiarach – tapczan rozkładany w salonie nie może blokować przejścia. U mnie na 32 metrach sprawdza się model o szerokości 140 centymetrów, który po rozłożeniu daje 200x140 – wystarczy dla dwóch osób, a w dzień zajmuje mało miejsca.